Wat is nieuw

Ik heb een droom...

De wereld zou spoedig ten onder gaan. Dat is het schrikbeeld uit mijn kindertijd. Het heeft me gemaakt tot een idealist: het kan en moet anders.

Hoe zie jij de ideale samenleving voor je? 


Ik heb een droom…

 

Ik was 10 jaar toen de club van Rome bekend maakte dat de wereld niet lang meer zou bestaan. Lucht- en bodemvervuiling zou leiden tot schaarste van voedsel, wat zou leiden tot oorlogen en vluchtelingenstromen. De wereld zou ten onder gaan binnen niet al te lange tijd. Dit doom scenario bezorgde me angst; ik besefte dat ik dit in mijn leven zou meemaken. Het beeld van een ten dood opgeschreven wereld werd kernachtig samengevat in een reclame advertentie van zuiver scheerwol.

Dat was 1972.

Urgentie

We zijn nu 45 jaar verder. De oceanen zijn leeggevist, de poolkappen smelten, de welvaart is ongelijk verdeeld en er zijn inderdaad oorlogen en grote vluchtelingenstromen. Naar mijn idee zitten we anno 2017 in een transitieperiode: enerzijds zijn er tal van initiatieven om de natuur te beschermen, de poolkappen te redden en de oceanen van plastic te ontdoen. Anderzijds is de mondiale politiek nog steeds gericht op onderdrukking, uitbuiting en uitsluiting. Het is als een weegschaal: naar welke kant slaat het door?

Ik voel een grote urgentie om een bijdrage te leveren aan het doorslaan naar de kant waarbij we een andere, meer duurzame, manier van samenleven ontwikkelen. Dat gaat over het omgaan met de aarde en haar grondstoffen, over het produceren van spullen, over het herverdelen van rijkdom en het aangaan van voedende relaties. In dat laatste ligt mijn expertise.

Verbindend vermogen

Ik leer mensen om naar elkaar te luisteren en om hun behoeften uit te spreken; kwetsbaar durven zijn in plaats van eisen. Eerlijk naar jezelf kijken en je eigen tekortkomingen en talenten omarmen, kortom,  je (maatschappelijke) masker laten zakken. Pas wanneer we dat doen, ontdekken we datgene wat ons verbindt: ieder mens op aarde heeft, naast de primaire behoeften van voldoende eten en drinken en een veilig dak boven het hoofd, de behoefte om gezien en gehoord te worden, gewaardeerd en geliefd te worden. Wanneer je vrede hebt met jezelf kan je je verbinden met een ander, ongeacht de onderlinge verschillen. Dat heet verbindend vermogen. En daar start mijn droom.

Vrede met de verschillen

Mijn ideale samenleving is er één waarin elke stem telt. Waar een ieder gehoord en gezien wordt en serieus wordt genomen. Waar vrede is met alle verschillen. Omdat we weten hoe we die verschillen met respect kunnen overbruggen. Er is geen criminaliteit, simpelweg omdat niemand een tekort ervaart. Er wordt gedeeld, men kent elkaar. Er is geen partij politiek. Communities op buurt, wijk en stads niveau maken de beslissingen op basis van luisteren, iedereen horen, common sense en creativiteit. Iedereen beheerst het luisteren. Er worden oplossingen gevonden die goed zijn voor alle betrokkenen, nu en later. Talenten en kwaliteiten worden benut. Straffen hoeft niet. Mocht iemand over de schreef gaan, dan mag de community zich dat aantrekken: kennelijk hebben we die persoon tekort gedaan. Laten we hem/haar waarderen en luisteren. Landsgrenzen hoeven niet meer te bestaan, want de aarde is net als de lucht en de zee van niemand en van ons allemaal om te koesteren. We leven in het volle besef dat we volstrekt gelijkwaardig zijn en tegelijkertijd uniek. We gebruiken niet meer dan nodig is en voelen ons verantwoordelijk voor de zorg van moeder aarde. Bezit maakt plaats voor delen. Oorlogen hoeven niet meer gevoerd te worden en niemand hoeft meer op de vlucht.

Ja, ik ben een idealist met een droom. En ik ben realist genoeg om te weten dat verandering begint met een droom. Daaruit voort volgen de acties.

Hoe ziet jouw ideale samenleving eruit? En wat is er volgens jou nodig om daar naar toe te werken? Ik kijk uit naar je antwoorden.



Ga terug